بیدادمند

بیدادمند. [ م َ ] (ص مرکب ) بیدادگر. (از ناظم الاطباء). (جهانگیری ) (آنندراج ). بیدادگر.بیدادوند. (ناظم الاطباء) (از آنندراج ) : در سینه حلقه ها شودم آه آتشین از خامکاری دل بیدادمند او. خاقانی . جفا بین ز گردون بیدادمند چو من خسروی در چنین تخته بند. امیرخسرو.