بیدادگر

بیدادگر. [ گ َ ] (ص مرکب ) بیدادمند. بیدادوند. ستمگر و متعدی و ظالم . (ناظم الاطباء). جائر. غاشم . ستمکار. غشوم . متعدی . قاسط. ستم پیشه . جفاکار. جفاپیشه . طاغیه . (یادداشت مؤلف ). ظالم و ستمکار لیکن موافق قاعده نادادگر باید چه دادگر گوئیا صیغه ٔ فاعل است و سلب آن با لفظ «نا» شود چنانکه سلب وصف جاهل به «ناجاهل » کنند نه «بی جاهل » مگر آنکه گفته شود که بیدادگر مرکب بمعنی ستم است یا مخفف بیدادی بهر حال بیدادگر بمعنی ستمگر باشد. (از آنندراج ) : که بیداد و کژی ز بیچارگیست به بیدادگر بر بباید گریست . فردوسی . به بد بس دراز است دست سپهر به بیدادگر برنگردد بمهر. فردوسی . ایا مرد بدبخت بیدادگر به نابودنی ها گمانی مبر. فردوسی . هر کو بجز از تو بجهانداری بنشست بیدادگر است ای ملک و بی خرد و مست . منوچهری . چو شاهی است بیدادگر از سرشت که باکش نیاید ز کردار زشت . اسدی . از تو هموار همی دزدد عمرت را چرخ بیدادگر و گشتن هموارش . ناصرخسرو. خاکست ترا دایه از آن ترس که روزی خون تو خورد دایه ٔ بیدادگر تو. خاقانی . کز دربیدادگر باز گرد گرد سراپرده ٔ این راز گرد. نظامی . چو خسرو خبر یافت کان آب و خاک ز بیداد بیدادگر شد خراب . نظامی . بیدادگری ز من ربودش من کاشته بودم او درودش . نظامی . شنیدم که باری بعزم شکار برون رفت بیدادگر شهریار. سعدی . نه از جهل می بشکنم پای خر بل ازجور سلطان بیدادگر. سعدی . گریزد رعیت ز بیدادگر کند نام زشتش بگیتی سمر. سعدی .