بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۱۷

در خموشی همه صلح است، نه جنگ است اینجا غنچه شو، دامن آرام به چنگ است اینجا چشم بربند، گرت ذوق تماشایی هست صافی آینه درکسوت زنگ است اینجا گر دلت ره ندهد جرم سپه‌بختی تست خانه آینه بر روی‌که تنگ است اینجا طایر عیش مقیم قفس حیرانی‌ست مگذر ازگلشن تصویرکه‌رنگ است‌اینجا درره عشق ز دل فکر سلامت غلط است گرهمه‌سنگ‌بود شیشه به‌چنگ است‌اینجا چرخ‌پیمانه به‌دور افکن یک‌جام تهی است مستی ما وتو آوازترنگ است اینجا شوق دل همسفر قافله بیهوشی‌ست قدم راهروان گردش رنگ است اینجا از ستمدیدگی طالع ما هیچ مپرس آنچه پیش تونگاهست خدنگ است اینجا طرف دیده خونبار نگردی زنهار اشک چون آینه شدکام نهنگ است اینجا شیشه ناداده زکف مستی آزادی چند دامن ناز پری در ته سنگ است اینجا دوجهان ساغرتکلیف زخود رفتن ماست دل هرکس بتپد قافیه تنگ است اینجا منزل عیش به وحشتکده امکان نیست چمن‌ازسایه گل پشت‌پلنگ‌است اینجا وحشت آن است‌که ناآمده از خود برونم ورنه تا عزم شتاب است درنگ است اینجا بیدل افسردگیم شوخی آهی دارد تاشرر هست ز خودرفتن سنگ‌است اینجا