بیرون جستن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بیرون جستن . [ ج َ ت َ ] (مص مرکب ) خارج شدن بسرعت . برون جستن . رجوع به برون جستن شود : بدین کوری اندر نترسی که جانْت بناگاه ازین بند بیرون جهد. ناصرخسرو. ز بیم چنبر این لاجوردی همی بیرون جهم هزمان ز چنبر. ناصرخسرو.