بیهده گو

بیهده گو. [ هَُ دَ / دِ ] (نف مرکب ) مخفف بیهوده گوی : دلْتان خوش کرده ست دروغی که بگویند این بیهده گویان که شما از فضلایید. ناصرخسرو. نمیرود که کمندش همی برد مشتاق چه جای پند نصیحت کنان بیهده گوست . سعدی . زبان ناطقه در وصف شوق او لال است چه جای کلک بریده زبان و بیهده گوست . حافظ. و رجوع به بیهده گوی و بیهوده گو شود.