بیهش

بیهش . [ هَُ ] (ص مرکب ) مخفف بیهوش .بیفکر. دیوانه . بیشعور. ناتوان . بی خرد : دیوانگان بیهشمان خوانند دیوانگان نه ایم که مستانیم . رودکی . یکی کودکی خرد چون بیهشان ز کار گذشته چه دارد نشان . فردوسی . بپیچاند آن را که خود پرورد اگر بیهش است و اگر باخرد. فردوسی . برآمد یکی نعره زان سرکشان در آن خیره شد شاه چون بی هشان . (گرشاسب نامه ص ٢٢٨). این یکی دیو است بی تمییز و هوش خیرکی بیند ز بیهش هوشمند. ناصرخسرو. گرچه تو ز پیغمبری و چون تو با عقل و سخن بیهشی و شیدا. ناصرخسرو. مردمان چون کودکان بیهشند وین دبیرستان علمست از حساب . ناصرخسرو. سپس بیهشان دهر مرو گر نخوردی تو همچو ایشان بنگ . ناصرخسرو. این ده که حصار بیهشان است اقطاع ده زبان کشانست . نظامی . خرقه بگیر و می بده باده بیار و غم ببر بیخبر است و غافل از لذت عیش بیهشان . سعدی . ◄ بیخود. بیهوش . ازهوش بشده . ازخودرفته . مغمی : بفرمود تا روزبانان کشان مر او را کشیدند چون بیهشان . فردوسی . ز خسرو ندیدند جایی نشان ز ره بازگشتند چون بیهشان . فردوسی . بر این گونه بیهش بیفتاد و پست همه خلق را دل بر اوبربخست . فردوسی . بیهشی خسته دید افتاده چون کسی زخم خورده جانداده . نظامی . رجوع به بیهوش شود. ♦ داروی بیهشان ؛ داروی بیهوشان . بیهوشانه : بیا ساقی از می نشان ده مرا وز آن داروی بیهشان ده مرا. نظامی . رجوع به داروی بیهوشی و بیهوشانه و بیهوش دارو شود.