تابقور
/vâže/
لغتنامه دهخدا؛ نسخه SQL
تابقور. (ع اِ) (مغولی، اِ) فرع ِ خراج : و از ولایات وجوه تابقور و چهار پای و آلات و مزدور می آوردند و خلایق را زحمات می رسید و اکثر تلف می شد و کسانی که بر سر آن می بودند اللیلة و حبلی می گفتند. (تاریخ غازانی ص ٢٠٢).