تاجبخشی

تاجبخشی . [ ب َ ] (حامص مرکب ) عمل تاج بخش، اعطای سلطنت . ◄ بزرگی . جلال . پادشاهی : چو سر از تن برفت سرنکشد نخوت تاجبخشی دستار. خاقانی . بنور تاجبخشی چون درخشست بدین تایید نامش تاج بخشست . نظامی (خسرو و شیرین ص ١٩). بفیض ابروی سیما درخشی جهان را تازه کرد از تاجبخشی . نظامی .