تب ستان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تب ستان . [ ت َ س ِ ] (نف مرکب ) تب ستاننده . گیرنده ٔ تب . دافع تب : از بهر تب بریدن خود دست آز را از نیستان هیچکسی تب ستان مخواه . خاقانی .
تبستان . [ ت َ ب َ / ب ِ ] (اِ مرکب ) تابخانه . کاشانه . خانه ٔ زمستانی . (یادداشت بخط مؤلف ).