تحلب

تحلب . [ ت َ ح َل ْ ل ُ ] (ع مص ) دوشش دادن . (تاج المصادر بیهقی ). ◄ تحلب عَرَق ؛ روان شدن خوی . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد): تحلب بدنه عَرَقاً؛ جاری گردید خوی بدن وی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (قطر المحیط). ◄ روان شدن آب دهن . ◄ روان شدن اشک چشم . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (قطر المحیط).