تخریب

(تَ) [ ع. ] (مص م.) ویران کردن، خراب کردن.<br>

(تَ) [ ع. ] (مص م.) ویران کردن، خراب کردن.

تخریب . [ت َ ] (ع مص ) ناآباد کردن چیزی را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ویران کردن . (تاج المصادر بیهقی ) (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ). خراب کردن . (آنندراج ). ویرانی و خرابی و پایمالی و پاسپردگی و انهدام . (ناظم الاطباء). ویران گردانیدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (المنجد) : چون بواسطه ٔ دیار هند رسید لشکر به تخریب دیار... دست برگشاد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی چ ١ تهران ص ٣٢١). صحت این حس ز معموری تن صحت آن حس ز تخریب بدن . مولوی . ◄ تخریب مزاده ؛ خُرْبة قرار دادن توشه دان را. (اقرب الموارد) (المنجد).

انهدام، خرابی، ویران‌سازی خرابکاری (متضاد: آبادسازی، تعمیر)

انهدام، براندازی، خرابکاری، معدوم سازی، انقراض، قلع و قمع، بنیان براندازی، ویرانی، ویران سازی، سرکوب، فرونشانی، اتلاف، تضییع رفع، زدایش، امحا، محو نابودی، عدم الغا، لغو واژگون سازی، وارونگی تلاشی، ازهم‌پاشی، تجزیه اخراج، طرد تاراج، غارت، کشتار سابوتاژ، کارشکنی، منع ازاله

ویرانی، ویران کردن، ویران، نابود، زیر و رو کردن، زیر و رو، درهم کوبیدن