تذبیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تذبیت . [ ت َ ] (ع مص ) خشک شدن لب کسی از تشنگی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (المنجد). ◄ بسیار دفع کردن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (المنجد).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تذبیت . [ ت َ ] (ع مص ) خشک شدن لب کسی از تشنگی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (المنجد). ◄ بسیار دفع کردن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (المنجد).