تذبیح

تذبیح . [ ت َ ] (ع مص ) بسیار کُشتن . (تاج المصادر بیهقی ) (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ) (المنجد) (اقرب الموارد). بسیار کشتن حیوانات را. (آنندراج ). گستردن پشت و پست نمودن سر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).