تصدد

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تصدد. [ ت َ ص َدْ دُ ] (ع مص ) پیش آمدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). تعرض . (اقرب الموارد).