تطوع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تطوع . [ ت َ طَوْ وُ] (ع مص ) چیزی که فریضه نباشد بکردن . (تاج المصادر بیهقی ). چیزی که نه فریضه باشد و نه سنت، کردن . (زوزنی ) (مقدمه ٔ لغت میرسید شریف جرجانی ). عبادتی نه فریضه کردن . (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ). طاعت که نه فریضه بود و نه سنت . (مهذب الاسماء). فرمان بردن و آنچه بر خود لازم نباشد بجا آوردن یعنی مستحبات و نوافل . (غیاث اللغات ) (آنندراج ). آنچه نه فریضه باشد آوردن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). تکلف طاعت . (از اقرب الموارد) : هر ساعت به طاعت مشغول شدی و نافله ای و تطوعی برآوردی . (سندبادنامه ص ١٩١). یکی در مسجد سنجار به تطوع بانگ نماز گفتی . (گلستان ). ♦ صلوة التطوع ؛ نمازنافله . (منتهی الارب ). نماز نافله و هر چیز که فریضه نباشد. (ناظم الاطباء). ◄ توانایی نمودن از خود. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء)(از اقرب الموارد).