تعسن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تعسن . [ ت َ ع َس ْ س ُ ] (ع مص ) به پدر خود مانستن . ◄ نشان و مکان چیزی را جستن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء)(از اقرب الموارد). ◄ رویانیدن زمین اندک از گیاه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).