تعور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تعور. [ ت َ ع َوْ وُ ] (ع مص ) عاریت گرفتن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). عاریت خواستن . (از اقرب الموارد). ◄ همدیگر به نوبت گرفتن چیزی را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ فرسوده شدن کتاب . (از اقرب الموارد).