تغافل داشتن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تغافل داشتن . [ ت َ ف ُ ت َ ] (مص مرکب ) غفلت داشتن . خود را بی خبر داشتن از چیزی . تغافل کردن : کدام مطلب عالیست در نظر دل را که بر مراد دو عالم تغافلی دارد. صائب (از آنندراج ). و رجوع به تغافل و دیگر ترکیبهای آن شود.