تفویر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تفویر. [ ت َ ] (ع مص ) فیره ساختن زچه را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). فیره خوردنی زچه که از دانه ٔ شنبلید و خرما و دیگر دانه ها پزند. (آنندراج ). فیره ساختن، نُفساء یا نَفساء را. (از اقرب الموارد).