تلطع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تلطع. [ ت َ ل َطْ طُ ] (ع مص ) دندان ریختن شتر از پیری . (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
تلطع.[ ت ِ طِ ] (ع ص، اِ) شتر دندان ریخته از پیری . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).