تنفر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تنفر. [ ت َ ن َف ْ ف ُ ] (ع مص ) رمیدن . (آنندراج ). نفرت و انزجار و کراهت و رنجش طبیعت و رمیدگی و بی میلی . (ناظم الاطباء). بیزاری و بیزاری نمودن . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). تنفر بمعنی نفر، قال تأبط شراً : و لما سمعت العوض تدعو تنفرت عصافیر رأسی من نوی و توانیا. (از ذیل اقرب الموارد). ♦ تنفر از غذا ؛ بی میلی به غذا. (ناظم الاطباء).

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

اشمئزاز، انزجار، بیزاری، دل‌زدگی، نفرت ≠ میل، گرایش بیزار بودن، رمیدن، منزجر بودن، نفرت داشتن ≠ گرایش داشتن، متمایل بودن، رغبت داشتن