تنقث
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تنقث . [ ت َ ن َق ْ ق ُ ] (ع مص ) دلداری کردن و مهربانی نمودن، یقال : تنقث المراءة؛ اذا استمالها و استعطفها. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ شتافتن، یقال : خرج و یتنقث . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). ◄ تعهد ضیعة. (از اقرب الموارد).