تنگدلی

تنگدلی . [ ت َ دِ ] (حامص مرکب ) دل فگاری و آزردگی و غمگینی . (ناظم الاطباء). اندوهگینی . افسردگی . غمگینی . (فرهنگ فارسی معین ) : یا زنده شبی کز غم او آنکه درست است از تنگدلی جامه کند لخته و پاره . خسروانی . این من از تنگدلی گفتم و از تنگدلی آن برآید که دل مرد نخواهد بزبان . فرخی . سخن ندانم گفتن همی ز تنگدلی چنین درشت سخن گشته ام به طبع و به جنگ . فرخی . چند ازین تنگدلی ای صنم تنگ دهان هر زمانی مکن ای روی نکو روی گران . فرخی . رافضیم سوی تو و تو سوی من ناصبیی نیست جای تنگدلی . ناصرخسرو. صبر کنم با جهان از آنکه همی کار نیاید نکو به تنگدلی . ناصرخسرو. تا چو شبه گیسوان فرونهلد کی رهد ای خواجه گل ز تنگدلی جلدی و مردی همی پدید کنی تنگدلی غمگنی ز بی عملی . ناصرخسرو. زرد چرایی نه جفا می کشی تنگدلی چیست در این دلخوشی ؟ نظامی . خرقه ٔ شیخانه شده شاخ شاخ تنگدلی مانده و عذری فراخ . نظامی . جام مینایی می، سدّ ره تنگدلی است منه ازدست که سیل غمت از جا ببرد. حافظ. رجوع به تنگدلی و دیگر ترکیبهای آن شود.