تیره خاکدان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تیره خاکدان . [ رَ / رِ ] (اِ مرکب ) کنایه از دنیای فانی است . (آنندراج ). تیره خاک . دنی . (ناظم الاطباء) : فلسی شمر ممالک این سبز بارگاه صفری شمر فذلک این تیره خاکدان . خاقانی . رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.