تیره رای

تیره رای . [ رَ / رِ ] (ص مرکب ) بدرای و ناراست و نادرست . (ناظم الاطباء). تیره مغز. تیره خرد. تاریک اندیشه : ببردش ورا هوش و دانش خدای مرا بی خرد یافت آن تیره رای . فردوسی . همان جهن و گرسیوز تیره رای که او برد پای سیاوش ز جای . فردوسی . هر کسی چیزی همی گوید ز تیره رای خویش تا گمان آید که او قسطاس بن لوقاستی . ناصرخسرو. از دهر غدرپیشه وفائی نیافتم وز بخت تیره رای صفائی نیافتم . خاقانی . چو خدمت پسندیده آرم بجای نیندیشم از دشمن تیره رای . سعدی (بوستان ). گرت برکند خشم روزی ز جای سراسیمه خوانندت و تیره رای . سعدی (بوستان ). ... عجب داشت سنگین دل تیره رای . سعدی (بوستان ). دلا همیشه مزن راه زلف دلبندان چو تیره رای شدی کی گشایدت کاری . حافظ (از آنندراج ).