تیزآب سلطانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تیزآب سلطانی . [ ب ِ س ُ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) مخلوطی از تیزآب (اسید ازتیک ) و اسید کلریدریک (جوهر نمک ) که می تواند همه ٔ فلزات حتی طلا را در خود حل کند. تیزآب طلائی . تیزآب فاروق . (فرهنگ فارسی معین ). رجوع به تیزآب شود.