تیزگویا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تیزگویا. (ص مرکب ) تیزگفتار. که سخن تند گوید. درشت سخن : ز جنگ آوران تیزگویا مباد چو باشد دهد بی گمان سر بباد. فردوسی . رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تیزگویا. (ص مرکب ) تیزگفتار. که سخن تند گوید. درشت سخن : ز جنگ آوران تیزگویا مباد چو باشد دهد بی گمان سر بباد. فردوسی . رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.