ثنیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ثنیة. [ ث َ نی ی َ ] (اِخ ) موضعی است دور از مدینه و در آن عقبه ای است . (منتهی الارب ).
ثنیة. [ ث َ نی ی َ ] (ع اِ) پشته . راه پشته و کوه . راه دو کوه . راه بسوی کوه . ◄ شهیدانی که استثناء کرد ایشان را اﷲ تعالی از صعقه حیث قال : و نفخ فی الصور فَصَعِق َ من فی السموات و من فی الارض الا مَن شاء اﷲ (قرآن ٦٨/٣٩). ◄ چهار دندان پیشین دو از فوق و دو از تحت . پیشین . ج، ثنایا. ◄ ناقه ٔ در سال ششم درآمده . ◄ مادیان در چهارم درآمده . ◄ گوسفند و گاو در سوم درآمده . ج، ثنیات . ◄ ستایش، بمدح باشد یا بذم . ◄ خرمابن مستثنی از بیع. ◄ سر و پاهای شتر قمار. ◄ اسم است استثنا را و هر چه که آن را استثنا کنند.
ثنیة. [ ث َ نی ی َ ] (اِخ ) نام موضعی است در خارج حصن کرک میان راه دمشق به حجاز.