جان ستاندن

جان ستاندن . [ س ِ دَ ] (مص مرکب ) کشتن . قبض روح کردن . روح را گرفتن : همه گوش یکسر بفرمان نهید اگر جان ستانید اگر جان دهید. فردوسی . جان بیگانه ستاند ملک الموت بزجر زجر حاجت نبود عاشق جان افشان را. سعدی . گو بسلام من آی با همه تندی و جور وز من بیدل ستان جان بجواب سلام . سعدی . عشقت که شحنه وار میانم گرفته است جان میستاند از من و سر میدهد مرا. شفایی اصفهانی (از ارمغان آصفی ).