جباوی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جباوی . [ ج َ ] (اِخ ) سعدالدین بن مزید شیبانی . صوفی مشهور از مردم جبا (دهی نزدیک بدمشق ) است . وی در آغاز راه زن بود سپس توبه کرد و زاهد شد و در گوشه ای از دمشق با پدر خود بعبادت پرداخت و شهرت یافت . او در سال ٦٢١ هَ .ق . / ١٢٢٤ م . درگذشت و در قریه ٔ جبا مدفون شد. (الاعلام زرکلی ج ١ ص ١٧٦، ٣٦٣). و رجوع به قاموس الاعلام ترکی شود.