جنتی بیا

جنتی بیا. [ ج َن ْ ن َ ] (اِخ ) از شاعران لطیف طبع نخشبست که در خدمت علاءالملک شرف الدین امیرک بسر میبرده و چند قصیده در مدح او پرداخته . ترجیعبندی در مدح وی گفته که مطلع آن این است : چو بارد یارم از گلنار گوهر شود گل خار و ماند خوار گوهر. (از لباب الالباب عوفی صص ٥٢٥-٥٢٦). حکیم جنتی را وقتی به قصیده ای امتحان کردند ردیف پیاله، قصیده ای بربدیهه بگفت به مطلع زیر: چو آرد سوی لب دلبر پیاله کند لعلش پر از شکّر پیاله . (از تاریخ ادبیات در ایران صفا ج ٢ ص ٣٤٩) (از لباب الالباب عوفی ص ٥٢٥).