جنگ گاه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جنگ گاه . [ ج َ ] (اِ مرکب ) میدان جنگ . عرصه . معرکه .معترک . جنگاه . (ناظم الاطباء) : پیغمبر از جای خود [ مدینه ] تا جنگ گاه [ ذی قار ] بدید. (ترجمه ٔ تاریخ طبری بلعمی ). و دیگر روز بر مدار قلعه بر سبیل نظاره و مطالعه ٔ جنگ گاهها طواف میکرد. (رشیدی ).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی