جهان آفرین

جهان آفرین . [ ج َ ف َ ] (نف مرکب ) جهان آفریننده . آفریننده و خالق دنیا. خدا : جهان آفرین را ستایش گرفت نیایش ورا در فزایش گرفت . فردوسی . آخر دیری نماند استم استمگران زآنکه جهان آفرین دوست ندارد ستم . منوچهری . جهان آفرینت گشایش دهاد که گر وی ببندد که داند گشاد؟ سعدی . جهان آفرینت نگهدار باد. سعدی . جهان آفرین بر تو رحمت کناد. سعدی .