جهانجو

جهانجو. [ ج َ ] (نف مرکب ) جهان جوینده . جوینده ٔ عالم . طالب جهان . که در پی ِ گرفتن ِ جهان باشد. جهان گیر : بدادش از آزادگان ده هزار سواری جهانجوی و نیزه گذار. فردوسی . غره مشو بدانکه جهانت عزیز کرد ای بس عزیزکرده ٔ خود را که کرد خوار مار است این جهان جهانجوی مار گیر از مارگیر مار برآرد همی دمار. عماره ٔ مروزی . ◄ پادشاه بزرگ . سلطان کشورگشا : جهانجوی بر تخت زرین نشست بسر بر یکی تاج و گرزی بدست . فردوسی . چو خسرو زآن جهانجوی ستمگر برآرد دست بازآید بر این در. نظامی . کیانی تاج را بی تاجور ماند جهان را بر جهانجوی دگر ماند. نظامی .