جهاندار

جهاندار. [ ج َ ] (نف مرکب )(از: جهان + دار، دارنده ) جهاندارنده . نگهبان جهان .پادشاه . سلطان . (حاشیه ٔ برهان چ معین ) : چو آن نامه ٔقیصر آمد به بن جهاندار بشنید چندان سخن . فردوسی . بدان سرکشان گفت بیدار بید همه در پناه جهاندار بید. فردوسی . ◄ مدبر امور جهان . پادشاهی که مملکت را نیکو اداره کند. جهانگیر. (فرهنگ فارسی معین ). ◄ نام خدای تعالی : همیشه جهاندار یار تو باد سر اختر اندرکنار تو باد. فردوسی . تویی تو که جز تو جهاندار نیست خرد را بر این کار پیکار نیست . فردوسی . وز کید جهان حافظ تو باد جهاندار. منوچهری . این یافتن ملک بشمشیر نباشد باید که خداوند جهاندار بود یار. منوچهری .