جوانة

جوانة. [ ج َوْ وا ن َ ] (ع اِ) سرین و دبر. (منتهی الارب ). اِسْت . (ذیل اقرب الموارد از قاموس ).

جوانه . [ ج َ ن َ / ن ِ ] (اِ) جوانی . (آنندراج ) (غیاث اللغات ). شباب . ◄ شاخه ٔ تازه ٔ درخت . شاخ نوبررسته از درخت . شاخ نو که از درختی یا ریشه ٔ آن روید. ◄ (ص ) تازه . جوان . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) : عصیر جوانه هنوز از قدح همی زد بتعجیل برتابها. منوچهری . چه فردوسی اندر زمانه نبود همین بُد که بختش جوانه نبود. فردوسی . گیتی جوان شده ست بخور زآن جوانه می باید می جوانه چوگیتی بود جوان . ؟ (از آنندراج ). خردمند و زیبا و چیره سخن جوانه بسال و بدانش کهن . فردوسی . دو تیرانداز چون سرو جوانه زبهر یکدگر کرده نشانه . نظامی . به طَرْف هر چمن سروی جوانه به هر جویی شده آبی روانه . نظامی .