حاریم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حاریم . (اِخ ) (پهن بینی ) مردی که رئیس فرقه ٔ سوم کهنه بود. (کتاب اول یوحنا ٢٤:٨) پسران وی به بازر و بابل مراجعت کردند (عزرا ١٠:٢١) و (نحمیا١٢:١٥) و حریم نیز خوانده شده است . (قاموس مقدس ).
حاریم . (اِخ ) مردی که پسر او پاره ای از حصاراورشلیم را مرمت کرد. (نحمیا ٣:١١) (قاموس مقدس ).
حاریم . (اِخ ) یکی از اجداد آنانکه از اسیری مراجعت کردند و زنان بیگانه را که تزویج کرده بودند رها کردند.(عزرا ٢:٣٢ و ١٠:٣١ و نحمیا ٧:٣٥). (قاموس مقدس ).