حاضن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حاضن . [ ض ِ ] (ع ص، اِ) نعت فاعلی ازحضن و حضانت . زن پارسا. زن مستورة. ج، حاضنات، حواضِن . ◄ لله . لالا. ◄ دایه . مُرضِعة. ج، حضان، حضنه : و پستان حاضن حلم و رزانت در دهان باطن درایت او نهد. (جهانگشای جوینی ).