حدائق

فَأَنْبَتْنَا بِهِ حَدآئِقَ «حدائق» جمع «حدیقه» به طورى که بسیارى از مفسران گفته اند: به معناى باغى است پر درخت، سرسبز و خرّم که اطراف آن دیوار کشیده باشند و از هر نظر محفوظ باشد; همچون «حدقه» چشم که در میان پلک ها محصور شده است. «راغب» در «مفردات» مى گوید: «حدیقه، در اصل، به زمینى مى گویند که آب در آن جمع شده است، همچون حدقه چشم که همیشه آب در آن قرار دارد». از مجموع این دو سخن مى توان چنین نتیجه گرفت که حدیقه باغى است که هم دیوار دارد و هم آب کافى.(2)