حرت

حرت . [ ح َ] (ع مص ) نیک مالیدن . (تاج المصادر بیهقی ) (دهار). ◄ گِرد بریدن چیزی مانند بادریسه . ◄ (اِ) آواز گیاه خائیدن ستور. (منتهی الارب ).

حرت . [ ح َرْ رَ ] (ع مص ) حَرّة. تشنه شدن . (از منتهی الارب ). رجوع به حَرّة شود : فاما همچو درخت مرخ و عفار هیچ درختی نیست که به اندک حرت از آن آتش میبارد. (تاریخ قم ص ٩).