حسن استخری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن استخری . [ ح َ س َ ن ِ اِ ت َ ] (اِخ ) ابن احمدبن زیدبن عیسی بن فضل، فقیه بغدادی شافعی (٢٤٤- ٣٢٨ هَ . ق .). او راست : «ادب القاضی »، «الجامع فی الحساب »، «شرح جبر و مقابله ٔ شجاع »، «شرح المستعمل »لابی الحسن الضریر و «الاقضیة»، «الشروط و الوثائق و المحاضر و السجلات » و «الفرائض ». (نامه ٔ دانشوران ج ٥ ص ٤٩) (هدیةالعارفین ج ١ ص ٢٦٩) (اعلام زرکلی چ ١ ص ٢٢١).