حسن استرآبادی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن استرآبادی . [ ح َ س َ ن ِ اِ ت َ ] (اِخ ) (محمد...) ابن محمدعلی بن احمدبن کمال الدین حسین . اجازاتی به تاریخ ١٠٩٦ هَ . ق . از وی باقی است . (ذریعه ج ١ ص ١٢٥).
حسن استرآبادی . [ح َ س َ ن ِ اِ ت َ ] (اِخ ) ابن رضی الدین محمدبن شرفشاه حسینی شافعی . ملقب به رکن الدین و ساکن موصل بود و در آنجا در ٧١٥ هَ . ق . درگذشت . او راست : «حل العقد والعقل » در اصول و جز آن که در هدیةالعارفین (ج ١ ص ٣٧٣) یاد شده است . (ذریعه ج ٦ ص ٣٢ و ٢٣). وی شاگرد خواجه ٔ طوسی بود و هفتاد سال عمر کرد. (ذریعه ج ٢ ص ١٦).
حسن استرآبادی . [ ح َ س َ ن ِ اِ ت َ ] (اِخ ) غیاث الدین محمد جرجانی . اجازه ای از وی به تاریخ ٩٣٥ هَ . ق . باقی است . (ذریعه ج ١ ص ١٧٣).