حسن بزرگ

حسن بزرگ . [ ح َ س َ ن ِ ب ُ زَ ] (اِخ ) (شیخ ...) ابن آق بغابن ایلکان نوین . فرمانروای عراق و پدر شیخ اویس بود و برای جدایی از حسن کوچک تمرتاش او را حسن بزرگ لقب دادند. خاتون بغداد دختر چوپان زن او بود و ابوسعید بغداد و خاتون او را قهراً ازوی بگرفت و حسن فرار کرد و پس از مرگ ابوسعید دوباره به بغداد آمد و دلشادخاتون دختر دمشق خواجه را بزنی بگرفت و در ٧٤٩ هَ . ق . مالیات سنگین از مردم شوشتر(خوزستان ) بستاند و یک گنجینه ٔ زر دوران عباسی را در رواق غز بغداد بیافت که چهل قنطار بغدادی زر داشت .و در ٧٥٧ هَ . ق . درگذشت . وی نخستین فرمانروای آل جلایر بشمار است و از ٧٣٦ تا ٧٥٧ هَ . ق . حکومت کرد.