حسنیان

حسنیان . [ ح ُ ن َ ] (ع اِ) حُسنیین . تثنیه ٔ حُسنی ̍. ظفر و شهادت : قل هل تربصون بنا الا احدی الحسنیین . (قرآن ٥٢/٩). گفته اند مراد دو فرجام نیکو است که عبارت از نصرت و شهادت باشد. و برای تأویل نصرت و شهادت به خصلتین صفت مؤنث آمده است .

حسنیان . [ ح ُ ن َ ] (اِخ ) بصورت تثنیه حُسنی ̍ نام موضعی است در شعر. (معجم البلدان ).

حسنیان . [ ح َ س َ ] (اِ) ج ِ حَسَنی . منسوبان به حَسَن .