حسنیان مراکش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسنیان مراکش . [ ح َ س َ ن ِ م َ ک ِ ] (اِخ ) امرای حسنی مراکش، که از ٩٥١ - ١٣١١ هَ . ق . / ١٥٤٤-١٨٩٣م . حکومت کردند. این امرا چون خود را از فرزندان حسن بن علی بن ابیطالب و اولاد فاطمه دختر پیغمبر اسلام میدانستند خویشتن را شَریف که جمع آن شُرفا است مینامیدند. و این سلسله شهر تارودت را در سال ٩٢١ هَ . ق . / ١٥١٥م . و بلاد مراکش و فاس را کمی بعد تصرف کردند، ولی استقلال ایشان از تاریخ ٩٥١ هَ . ق . / ١٥٤٤م . شروع میشود. شرفای مراکش دو دسته بوده اند: طبقه حَسنی و فلالی و در مدت شش سال که سلسله ٔ دوم جای سلسله ٔ اول را گرفتند مراکش در هرج و مرج بوده است . مرزهای مراکش همیشه بصورت کنونی بوده، ولی همه وقت دو شریف که رقیب یکدیگر بودند داشته، یکی در فاس مقام داشته و یکی در مراکش . این شرفا بخود عنوان خلیفه و امیرالمؤمنین میدادند. نامهای شرفای حَسنی که از ٩٥١ - ١٠٦٩ هَ . ق . / ١٥٤٤ - ١٦٥٨ م . فرمانروایی کردند بدین قرار است : سال قمری نام سال میلادی ٩٥١ محمدالاول ١٥٤٤ ٩٦٥ عبداﷲ ١٥٥٧ ٩٨١ محمد دوم ١٥٧٣ ٩٨٣ ابومروان عبدالملک اول ١٥٧٥ ٩٨٦ ابوالعباس احمد اول منصور ١٥٧٨ ١٠١٢ ابوفارس وزیدان (رقبای یکدیگر) ١٦٠٣ ١٠١٦ زیدان (بتنهایی ) ١٦٠٨ ١٠٣٨ ابومروان عبدالملک دوم ١٦٢٨ ١٠٤٠ ولید ١٦٣٠ ١٠٤٥ محمد سوم ١٦٣٥ ١٠٦٦-١٠٦٩ احمددوم ١٦٥٤-١٦٥٨