حشان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حشان . [ ] (اِخ ) نام شعبه ای از قبیله ٔ حنیکه از بنی اشعر. (تاریخ قم ص ٢٨٣). ◄ بنی ربیعه و دارم را گویند. (تاج العروس ).
حشان . [ ح ُش ْ شا ] (اِخ ) نام اطمی به مدینة بر یمین طریق قبور شهداء. (معجم البلدان ).
حشان . [ ح ِش ْ شا ] (اِخ ) نام کوشکی از یهود به مدینة. (معجم البلدان ).