حضیر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

حضیر. [ ح َ ] (ع اِ) حضائر. ج ِ حضیرة. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد). رجوع به حضیرة شود.