حفة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حفة. [ ح َف ْ ف َ ] (اِخ ) کوره ای است بغربی حلب .
حفة. [ ح َف ْ ف َ] (ع اِ) نورد [ در جولاهگی ] . (مهذب الاسماء). منوال [ در جولاهی ] . منوال جولاهان که بر آن جامه پیچند وقت بافتن . (از اقرب الموارد). ◄ کرامت تمام . نوازش تمام . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ نوعی ماهی است سپید و خاردار. ◄ اندازه ای که شتر در چرا خورد. (از اقرب الموارد).