حلقچی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حلقچی . [ ح َ ق َ ] (اِ) نوعی از زولوبیا. زلیبایی که بیک حلقه باشد و آنرا بهفت رنگ میکنند. (شرفنامه ٔ منیری ). حلوایی است که آنرا زلیبیا گویند و بعربی زلابیه خوانند. (برهان ). حلوایی است که بعربی زلابیه گویند و حالا در بیشتر جاها زلبیا گویند : در انتظار حلقه ٔ زنجیر حلقچی اصحاب را دو دیده چومسمار بردر است . بسحاق اطعمه .