حکد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حکد. [ ح َ ] (ع مص ) حکد به اصل خود؛ رجوع کردن به اصل خویش . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حکد. [ ح َ ] (ع مص ) حکد به اصل خود؛ رجوع کردن به اصل خویش . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).